Wrocławski Festiwal Jazzowy Jazz nad Odrą - o.pl 2011-03-01

Wrocławski Festiwal Jazzowy Jazz nad Odrą to, obok Jazz Jamboree i krakowskich Zaduszek Jazzowych, jeden z najstarszych polskich festiwali jazzowych. Narodził się w 1964 roku w kultowym klubie studenckim Pałacyk. Od chwili powstania odgrywał znaczącą rolę na polskiej scenie muzycznej. Zdobycie nagrody w festiwalowym konkursie, zauważenie przez jury, czy krytyków, stanowiło dla młodych muzyków przepustkę do profesjonalnej kariery.

Konkurs, który w pierwszych latach istnienia festiwalu był jego najważniejszym elementem, wyłonił tak wielkie indywidualności polskiej sceny jazzowej jak : Ewa Bem, Włodzimierz Nahorny, Zbigniew Seifert, Krzesimir Dębski, Jarosław Śmietana, Janusz Strobel, Piotr Baron, Henryk Miśkiewicz, Tomasz Szukalski, Andrzej Zaucha. Lista jest bardzo długa i bardzo piękna. Z biegiem lat profil festiwalu uległ zmianie, pojawiało się coraz więcej gwiazd europejskiego i światowego jazzu (takie były oczekiwania festiwalowej publiczności), ale konkurs wyłaniający indywidualność jazzową pozostaje w dalszym ciągu solą imprezy.

Każdego roku wiosną prezentowani są najciekawsi artyści i wydarzenia jazzowe ze świata, z uwzględnieniem szerokiego spectrum gatunków jazzowych. W ostatnich latach na festiwalu występowały takie gwiazdy, jak Pat Metheny, Paco deLucia, Al diMeola, Kenny Garret, Dave Holland, Tooth Thielemans, Diana Krall, David Sanborn, Ron Carter, Lizz Wright, Patricia Barber. Regularnie zapraszani są młodzi amerykańscy muzycy – zwycięzcy ankiety krytyków magazynu DownBeat w kategorii nowych gwiazd. Gościli między innymi: The Bad Plus, Jason Moran, Vijar Iyer, Rudresh Mahanthappa, Christian Scott, Lionel Lueke.

W tym roku do I etapu eliminacji konkursowych 47. Jazzu nad Odrą organizatorzy otrzymali 24 zgłoszenia. Są wśród nich soliści, kilkuosobowe zespoły, a nawet 17-osobowy chór. Komisja Kwalifikacyjna w składzie: Jerzy Kaczmarek, Artur Lesicki, Igor Pietraszewski i Wojciech Siwek wybierze spośród nich finalistów II etapu, którzy zaprezentują się podczas głównego Konkursu na Indywidualność Jazzową, a będzie ich oceniać Jury Festiwalu, w którym zasiądą: Piotr Baron, Zbigniew Czwojda, Tomasz Szachowski, Jarosław Śmietana oraz Piotr Wojtasik.

Istotnym elementem festiwalu była zawsze jego oprawa graficzna. Plakaty projektowali wrocławscy twórcy o międzynarodowej sławie: Jan Sawka, Eugeniusz Get Stankiewicz, Rosław Szaybo. Od kilku lat festiwalowy plakat wyłania konkurs ogłaszany wśród studentów Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Tegoroczny konkurs wygrał Krzysztof Grudziński. Konkursowe projekty będą przez cały marzec prezentowane w hallu CS Impart.

Od 2004 roku głównym organizatorem Jazzu nad Odrą jest miasto Wrocław. Od tego też czasu współorganizatorami Festiwalu Jazz nad Odrą są: Fundacja Jazz nad Odrą, Polskie Stowarzyszenie Jazzowe Oddział Wrocław oraz Centrum Sztuki Impart.

Adam Pierończyk/ Komeda – gość specjalny Greg Osby

Komeda – The Innocent Sorcerer to najnowszy projekt Adama Pierończyka, który zaprosił do współpracy muzyków: nowojorskiego saksofonistę Grega Osby – czołowego przedstawiciela współczesnej sceny jazzowej, brazylijskiego gitarzystę Nelsona Verasa oraz Sławka Kurkiewicza (kontrabas) i Łukasza Żytę (perkusja, instrumenty perkusyjne).

Komeda jest nadal wielkim czarodziejem, a jego muzyka łączy kolejne jazzowe pokolenia – o tym, że ta teza jest prawdziwa, będzie można przekonać się podczas koncertów. The Innocent Sorcerer to muzyka Komedy widziana oczami Pierończyka, który doskonale rozumie, że zbliżyć się do Mistrza, nie oznacza wcale go imitować. Ta płyta jest hołdem dla ikony polskiego jazzu – Krzysztofa Komedy Trzcińskiego.

Adam Pierończyk to czołowy saksofonista uważany za jednego z najważniejszych i najbardziej kreatywnych artystów dzisiejszej polskiej sceny jazzowej. Newsweek określa Pierończyka mianem jednego z jazzmanów, którzy zdecydują o kształcie polskiego jazzu w XXI wieku. Kilkakrotnie nominowany do Nagrody Fryderyka, nieprzerwanie od 2003 roku jest uznawany przez Jazz Forum za Najlepszego Saksofonistę Sopranowego. Został również wyróżniony przez Gazetę Wyborczą jako jeden z pięciu najbardziej wpływowych muzyków jazzowych w Polsce XXI wieku. Koncertuje na całym świecie, w tym na najważniejszych festiwalach m.in. North Sea Jazz Festiwal.

Greg Osby jest saksofonistą, kompozytorem, producentem i nauczycielem. Odcisnął piętno na współczesnym jazzie jako lider zespołu, a także występując z innymi artystami przez ponad 20 lat. Ceniony za swą dokładność i niezwykle innowacyjne podejście do kompozycji i gry, Osby jest wybitną gwiazdą kilku generacji muzyków jazzowych.

Nelson Veras urodzony w Salvador de Bahia, w Brazylii. Już jako nastolatek koncertował z takimi muzykami jak Pat Metheny, Aldo Romano, Gary Peacock, Michel Petrucciani, Mark Turner, Lee Konitz.

Sławek Kurkiewicz znany ze współpracy z Tomaszem Stańko, trio Marcina Wasilewskiego oraz Manu Katche. Na swym koncie ma nagrania dla prestiżowej wytwórni ECM.

Łukasz Żyta współpracował i nagrywał m.in. Januszem Muniakiem, Janem Ptaszynem Wróblewskim, Tomaszem Szukalskim, Zbigniewem Namysłowskim.

The Bennie Maupin Ensemble

Bennie Maupin, najbardziej znany jest ze swojej niezwykłej gry na klarnecie, na płycie Milesa Davisa Bitches Brew. Grał z nim zresztą i przy realizacji innych płyt. Był współzałożycielem, wraz z Herbie Hancockiem, zespołu The Headhunters. Grał kolejnym zespole Hancocka – Mwandishi. Dla nich też wiele komponował. Urodzony w 1940 r., Maupin rozpoczął karierę od gry na klarnecie, później dołączył saksofon, flet i inne instrumenty dęte. Od początku kariery grał z czołówką muzyków jazzowych, takich, jak Marion Brown, Pharoah Saunders, Chick Corea, Roy Haynes, Horace Silver, McCoy Tyner, Lee Morgan, Freddie Hubbard, Jack DeJohnette, Andrew Hill, Eddie Henderson czy Woody Shaw.

Dyskografia Bennie Maupina jest imponująca. Od 1974 nagrywa dla wytwórni ECM i Mercury Records The Jewel in The Lotus (1974), Slow Traffic to the Right (1976), Moonscapes (1978), Driving While Black (1998), Intuition (1998). Obecny zespół Maupina – The Bennie Maupin Ensemble (założony w 2003 r), wraca do tradycji jazzu opartego na trio: saksofon, kontrabas, perkusja. Jak sam mówi, takie podejście do muzyki jest przemyślane i pozwala na improwizację. Artysta, poza aktywnym koncertowaniem, prowadzi klasy mistrzowskie w kilku krajach Europy oraz w Stanach Zjednoczonych.
Bennie Maupin.

Christian Scott Quintet

Christian Scott, młody amerykański trębacz, urodzony w 1983 roku w Nowym Orleanie. W 2004 roku ukończył Berklee College of Music w Bostonie, a już dwa lata później dostał nominację do nagrody Grammy za debiutancką płytę Rewind That. Entuzjastycznie przyjęto również jego kolejny album – Anthem, zdaniem wielu krytyków najlepszą płytę młodego artysty. Christian Scott ze swoim kwintetem gościł już w Polsce na Bielskiej Zadymce Jazzowej w 2009 r., zagrał w grupie McCoy Tynera we Wrocławiu podczas 45. Jazzu nad Odrą oraz z zespołem Marcusa Millera Tutu na warszawskim Torwarze. Wszędzie przykuwajął uwagę dojrzałymi improwizacjami.

Nowe dzieło Yesterday You Said Tomorrow potwierdziło klasę artysty i jego kwintetu. Właśnie za ten album Scott zdobył Nagrodę Edisona dla Najlepszego Artysty Jazzowego 2010 roku – najbardziej prestiżową i najstarszą europejską nagrodę muzyczną (wśród dotychczasowych zdobywców tego szczególnego wyróżnienia są między innymi: Herbie Hancock, Wayne Shorter, Tony Bennett, George Duke, Joe Sample & Randy Crawford i Dianne Reeves).

Najnowszy album został uznany za najlepszy w ubiegłym roku. Krytycy określają go jako podsumowanie czterdziestu lat historii jazzu. Błyskotliwa gra Christian Scott Quintet charakteryzuje się niespotykaną inwencją. Jest przepełniona ogromnym muzycznym bogactwem. To rewelacyjna płyta dla miłośników nowych, ciekawych dźwięków.

Christian Scott jest jednym z wielkich nowatorów swojego pokolenia. Jego najnowszy album Yesterday You Said Tomorrow jest hołdem dla jego muzycznych bohaterów lat 60, a jednocześnie wyrazem traktowania muzyki jako narzędzia do rozwiązania wielu najistotniejszych problemów współczesnej kultury.

Nigdy nie pracowałem nad żadnym albumem tak intensywnie, jak nad tym – twierdzi Scott – Chciałem stworzyć tło muzyczne, które odwoływałoby się do wszystkiego, co podobało mi się w muzyce z lat 60. Coltrane, Mingus, Miles Davis w połączeniu z muzyką stworzoną przez takich ludzi jak Bob Dylan i Jimi Hendrix. Muzyka z tego okresu po prostu miała więcej głębi, czy był to jazz, czy rock, czy folk czy cokolwiek innego. Klimat polityczny i społeczny w tym czasie był dużo trudniejszy, ale mimo to było kilku muzyków, którzy nie bali się oddać nastroju tamtych czasów w swojej twórczości.

David Murray Cuban Ensamble plays Nat King Cole En Espanol

Niewielu było w historii jazzu muzyków bardziej pracowitych i nowatorskich niż David Murray. W ciągu 35 lat, od pierwszej wizyty w Nowym Jorku, do którego trafił jako niespełna dwudziestoletni student, nagrał przeszło 250 płyt, z czego ponad połowę pod swoim nazwiskiem. Nie można też nie wspomnieć o jego niezwykłej wirtuozerii saksofonisty tenorowego, jednego z najwybitniejszych mistrzów improwizacji, który – szukając tego, co nowe – nie zapomina o tradycji. W niej znajduje prawdziwe muzyczne wyzwania i pole do poszukiwań muzycznych.

David Murray zaczynał karierę w rodzinnym zespole – z matką, organistką, która nie uznawała jazzu. Grał na wielu instrumentach, w różnych formacjach. Współpracował z muzykami ze wszystkich kontynentów i wielu krajów od Gwadelupy po Honduras. Pisał i nadal pisze muzykę filmową, teatralną, operową. Okazał się też niezrównanym aranżerem muzyki symfonicznej, łącząc ją z jazzem i muzyką chóralną.

Płyta David Murray Cuban ensemble plays Nat King Cole en Español to jak płynący prosto z serca list miłosny na cześć wielkiego muzyka, który jednocześnie jest fenomenalnie utalentowanym jazzmanem. Nat King Cole nagrał w Hawanie w latach 1958 i 1962 dwie płyty: Cole Espanol i More Cole Espanol. Wybrał na nie utwory popularne w Ameryce Łacińskiej, nieznane w Stanach, do hiszpańskich tekstów. To właśnie one zachwyciły Davida Murraya, który ponad pół wieku później nagrał je ponownie również z kubańskimi i meksykańskimi muzykami, nadając tej muzyce niezwykłe, nowe brzmienie.

David Murray około 10 lat temu zaczął aranżować hiszpańskie motywy Cole’a, powiększył skład zespołu o 11-osobową sekcję smyczkową. Rezultatem jest jeden z najlepszych albumów ostatnich lat, który został uznany za krok milowy w podejściu do świata muzyki. Jednocześnie Murray zaprezentował w tym projekcie swój kunszt improwizatorski. Album został przez krytykę uznany za jeden z najważniejszych w jego dyskografii.

European Jazz Ensamble

Jazz to muzyka oparta na melodycznych i harmonicznych strukturach europejskiej tradycji klasycznej i na bardzo silnych wpływach rytmów afrykańskich, które Afrykanie przywieźli do Ameryki, kiedy trafili tam jako niewolnicy. Przez lata muzyka ta wyszła daleko poza swoje korzenie. Na początku XX wieku Europejczycy przyjęli jazz z otwartymi rękami, a improwizacja stała się nieodłącznym elementem muzycznego krajobrazu na kontynencie.

Pierwszy europejski zespół jazzowy to Django Reinhardt i jego kwintet Hot Club de France. Ale prawdziwy wkład Europejczyków w rozwój jazzu to era free jazzu. Niezależność i intensywność ekspresji, która rozwinęła się od tego czasu, pozwala nam mówić o prawdziwym jazzie europejskim, czy też euro-jazz. Oczywiście, to określenie nie ma nic wspólnego ze stylizowaną na jazzową interpretacją tradycyjnej muzyki europejskiej.

European Jazz Ensamble połączył wielu wiodących muzyków nurtu euro-jazz. Zespół powstał w 1976 roku jako kwintet, w skład którego weszli Leszek Żądło, Gerd Dudek, Alan Skidmore, Ali Haurand i Pierre Courbois. W 1982 roku zespół zmienił swój skład. Pozostali jedynie Ali Haurand i Gerd Dudek. Dołączył do nich E. L. Petrowsky, Allan Botschinsky, Manfred Schoof, Rob van den Broeck i Tony Oxley, a w 1988 Tony Levin – tworząc tym samym podstawowy skład zespołu.

Funky Groove

Jeden z najlepszych polskich zespołów jazzu elektrycznego. Grupę tworzą dwaj gitarzyści Artur Lesicki i Marek Napiórkowski wspomagani przez znakomitą sekcję rytmiczną – basistę Tomasza Grabowego oraz perkusistę Marcina Jahra. Są to muzycy znani i docenieni już przez jazzową publiczność, których ponadto często można usłyszeć u boku największych gwiazd polskiej muzyki, nie tylko jazzowej.

Zespół wykonuje w większości kompozycje własne (głównie autorstwa Artura Lesickiego), oparte na oryginalnym w tym gatunku muzyki współbrzmieniu różnego rodzaju gitar. Muzycy Funky Groove mają na swym koncie występy na wszystkich największych polskich festiwalach jazzowych, koncerty w wielu krajach świata i, co najistotniejsze, współpracę z takimi gwiazdami jak m.in.: Randy Brecker, Eric Marienthal, Zbigniew Namysłowski, Frank Gambale, Urszula Dudziak, Anna Maria Jopek, Mino Cinelu, Tomasz Stańko, Klaus Doldinger, Bill Evans. Czytelnicy magazynu Jazz Forum w swojej corocznej, prestiżowej ankiecie wybierali dwukrotnie Funky Groove najlepszą grupą w kategorii jazzowy zespół elektryczny.

Pierwsza płyta grupy Funky Groove, wydana przez PolyGram Polska, została uznana przez czytelników magazynu Gitara i Bas jazzową gitarową płytą roku 1997. Na wiosnę 1998 r. płyta ta (jako jedna z nielicznych polskich propozycji) znalazła się w dystrybucji firmy PolyGram (obecnie Universal) na całym świecie. Ostatnia płyta zespołu Go to Chechua Mountain, na którym gościnnie wystąpili: słynny perkusjonista indonezyjski Nippy Noya oraz wokalistka Dorota Miśkiewicz ponownie zostało uznane przez czytelników czasopisma i dziennikarzy najlepsza płytą gitarowa roku 2002 w kategorii jazz.

Skład zespołu:

* Artur Lesicki – gitara
* Tomasz Grabowy – git. basowa
* Marek Napiórkowski – gitara

* Marcin Jahr – perkusja

Gala Polskiego Jazzu Big Festival Band pod kierownictwem Zbigniewa Czwojdy

Zbigniew Czwojda jest wrocławskim trębaczem jazzowym, trwającą do dziś przygodę z jazzem zaczął od formacji Freedom (I nagroda na festiwalu Jazz nad Odrą w 1971 r.) i Big-Band Wrocław. Następnie była I nagroda na festiwalu Jazz Nad Odrą w 1974 r. z zespołem Spisek Sześciu. Duże uznanie, nie tylko w Polsce, zdobył grając m.in. w tak znanych grupach jak: Studio Jazzowe Polskiego Radia pod kier. Jana Ptaszyna Wróblewskiego, Crash, Sami Swoi, The New Sami Swoi (od 2002 roku zespół prowadzony przez Z. Czwojdę nosi nazwę Czwojda Band).

Obecnie współpracuje z czołówką wokalistów polskich. m. in. z Markiem Bałatą, Ewą Bem, Ewą Urygą, Krzysztofem Kiljańskim i Grażyną Łobaszewską. W roku 1998 Zbigniew Czwojda otworzył we Wrocławiu Wrocławską Szkołę Jazzu I Muzyki Rozrywkowej, której jest dyrektorem i wykładowcą. W latach 2000 – 2006 piastował funkcję Prezesa Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego we Wrocławiu. W roku 2005 odznaczony przez Ministra Kultury brązowym medalem Zasłużony dla kultury Gloria Artis.

Anna Serafińska, ceniona wokalistka jazzowa, (doktor wokalistyki na Akademii Muzycznej w Katowicach), laureatka licznych nagród, wyróżnień i stypendiów; na swym koncie ma współpracę z większością znakomitości polskiej sceny jazzowej. Występowała w wielu krajach Europy i USA.

Zajmuje się wszystkimi odcieniami wokalistyki jazzowej – od standardów w ich klasycznym brzmieniu po nowoczesne formy – i jej pokrewnymi (funk, soul). W swym dorobku ma cztery solowe płyty. Nagrywa także utwory na płytach innych wykonawców. W 2011 roku pojawi się jej piąta solowa płyta z projektem Anna Serafińska Groovie Machine.

Carmen Moreno, wokalistka jazzowa o niezwykle bogatym życiorysie artystycznym. Życie na estradzie zaczynała w duecie taneczno-akrobatycznym, profesjonalnie zaczęła śpiewać w 1954 z Orkiestrą Jazzową Zygmunta Wicharego. Śpiewała wówczas jako solistka z zespołami: Jana Walaska i Melomanami oraz Państwowym Zespołem Jazzowym pod dyr. Ryszarda Damrosza. Następnie przez wiele lat występowała z różnymi zespołami, przemierzając całą Europę, wiele krajów świata, większość życia zawodowego przebywając poza Polską. Artystka nagrała dwie płyty i dokonała kilka nagrań dla Polskiego Radia.

Jarosław Śmietana – muzyk jazzowy, gitarzysta, kompozytor, band leader. Przez wielu uznawany za najwybitniejszego polskiego gitarzystę i kompozytora jazzowego. Współpracował, grał i nagrywał z gwiazdami jazzowymi największego formatu – czołówką polskich jazzmanów i elitą jazzu światowego. Swoje najnowsze płyty autorskie nagrał w prestiżowych studiach Nowego Yorku. Wydał 31 płyt autorskich (ponad 50 z innymi artystami), w których występuje jako solista i leader. Za płytę Jarek Śmietana – SONGS and other ballads w roku 1998 otrzymał laur Fryderyka. Jarosław Śmietana najczęściej koncertuje ze swoim jazzowym trio i kwartetem a także w programach specjalnych z Nigelem Kennedy i innymi zaproszonymi na tę okoliczność gwiazdami światowego jazzu.

Piotr Wojtasik jeden z najwybitniejszych polskich trębaczy jazzowych, kompozytor, absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, wykładowca Akademii Muzycznej w Katowicach i Akademii Muzycznej im. we Wrocławiu. Piotr Wojtasik to zdecydowanie jeden z najciekawszych artystów na polskiej scenie jazzowej, muzyk który w ciągu ostatnich dwóch dekad podbił zarówno krytyków i słuchaczy swoją wirtuozerska grą na trąbce i laureat wielu liczących się nagród muzycznych.

Wojciech Karolak ceniony aranżer i pianista jazzowy, wirtuoz organów Hammonda, koncertujący zarówno z mainstreamowym The High Bred Jazz Trio, jak i z bluesrockowym Guitar Workshop Leszka Cichońskiego. Erudyta i gawędziarz. Cechuje go skromność, której towarzyszy specyficzne poczucie humoru.

Joe Lovano – Us Five


Joe Lovano urodził się w 1952 roku w Cleveland, Ohio. Na saksofonie zaczął grać jeszcze jako dziecko. Jego nauczycielem był ojciec, saksofonista Tony Big T Lovano,od którego nauczył się nie tylko gry na instrumencie, ale też interpretacji muzycznej, aranżacji i improwizacji. Dzięki ojcu miał kontakt z wybitnymi artystami, takimi jak: Sonny Stitt, James Moody, Dizzy Gillespie, Gene Ammons, Rahsaan Roland Kirk.

W 1979 roku Lovano znalazł się w Nowym Jorku, gdzie związał się z Mel Lewis Orchestra. Przez dwanaście lat grał z nimi regularnie, co poniedziałek, w słynnym klubie Village Vanguard. Nagrał też sześć płyt. W roku 1981 Lovano związał się z zespołem Paula Motiana. Rozpoczął też współpracę z takimi artystami jak: John Scofield, Herbie Hancock, Elvin Jones, Charlie Haden, Carla Bley, Bobby Hutcherson, Billy Higgins, Dave Holland, Ed Blackwell, Michel Petrucciani, Lee Konitz, Abbey Lincoln, Tom Harrell, McCoy Tyner, Ornette Coleman, Jim Hall, Bob Brookmeyer.

Od 1991 roku współpracuje z wytwórnią Blue Note, co zaowocowało ośmioma nominacjami do nagrody Grammy oraz nagrodami magazynu DownBeat w kategoriach: najlepszy muzyk roku, saksofonista roku, płyta roku. Patrząc na imponującą listę nagród zdobytych przez Joe Lovano można przypuszczać, że znalazł on formułę na osiągnięcie sukcesu. W odróżnieniu od wielu muzyków, którzy jedynie powielają swój sukces, Lovano nie zamyka się w znanych sobie przestrzeniach, przekracza kolejne granice w ramach poszukiwań nowej muzycznej wypowiedzi jazzowej.

Album Folk Art – jego 21. płyta nagrana dla wytwórni Blue Note – była jednocześnie debiutem zespołu Us Five, niezwykle dynamicznej grupy, z którą nagrał (co u niego niespotykane) niemal wyłącznie swoje kompozycje. Płyta powstała po tygodniu prób. Wydana w 2008 roku płyta Symphonica na trwałe uplasowała Lovano w światowej czołówce muzyków jazzowych. Recenzent New York Timesa, Ben Ratliff napisał o niej: Nie jest przesadą stwierdzenie, że Lovano to jeden z największych muzyków w historii jazzu.

Kuba Stankiewicz & Maciej Sikała

Kuba Stankiewicz od wielu lat zajmuje niepodważalną pozycję wśród najlepszych polskich pianistów jazzowych. Wyróżnia się indywidualnym podejściem do kompozycji, wrażliwością na barwę dźwięku, wyczuciem dynamiki i przestrzeni. Na profesjonalnej scenie debiutował w zespołach Jana Ptaszyna Wróblewskiego i Zbigniewa Namysłowskiego (1985-1987), z którym występował m.in. w USA i Meksyku oraz nagrał płyty Open i Song of Innocence. W latach 1987-1990 studiował w Berklee College of Music w Bostonie (dyplom w klasie fortepianu) i podróżował po Stanach Zjednoczonych z Orkiestrą Artie Shawa. Jest laureatem nagrody Oscara Petersona oraz półfinalistą Międzynarodowego Konkursu Pianistów Jazzowych im. Theloniousa Monka w Waszyngtonie.

Po powrocie do kraju założył własny zespół. Jego autorski album Northern Song został wybrany płytą roku w ankiecie czytelników magazynu Jazz Forum w roku 1993. W 1994 roku Kuba Stankiewicz otrzymał za osiągnięcia twórcze nagrodę Trzeciego Programu Polskiego Radia – Mateusz ‘94. Wysoko ocenione przez krytykę zostały płyty formacji Raveling Birds Quintet (z Darkiem Oleszkiewiczem, Piotrem Wojtasikiem, Piotrem Baronem i Cezarym Konradem). Kuba Stankiewicz współpracował m.in. z Artem Farmerem (płyta Art In Wrocław), Scottem Hamiltonem, Harvie Swartzem i Sheilą Jordan. Jest członkiem międzynarodowego zespołu jazzowego Central European Jazz Connection. Kuba Stankiewicz prowadzi klasę fortepianu na Kierunku Jazzowym Uniwersytetu Zielonogórskiego. W maju 2009 otrzymał tytuł doktora w dziedzinie sztuki muzycznej, dyscyplinie artystycznej – instrumentalistyka.

Maciej Sikała saksofonista tenorowy i sopranowy, absolwent Wydziału Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach (1987). Laureat wielu nagród, m.in.: I miejsca na Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach (1986), Nagrody Programu III Polskiego Radia – Mateusz ‘ 95. Zdfobył także I miejsce w ankiecie czytelników Jazz Forum w kategorii saksofonu tenorowego w latach 1995 – 2005 oraz w kategorii saksofonu sopranowego w 2001 roku.

Grał w takich zespołach jak: Miłość, Kwintet Piotra Wojtasika, Kwartet Piotra Rodowicza, Kwintet i Sextet Leszka Możdżera, Vintage Band. Nagrywał i koncertował z trębaczami: Lester’em Bowie i Kenny Wheeler’em oraz pianistą Dolphem Castelano i wokalistą Miles’em Griffith’em. W kwietniu 2004 roku wziął udział w trasie koncertowej amerykańskiego saksofonisty Billy Harper’a . Koncert pt. Bądż Wola Twoja zarejestrowała Telewizja Polska.

Na płycie Piotra Wojtasika gra z takimi muzykami jak: David Liebman, Clarence Seay, Ronnie Burrage. Koncertował z Reggie Workman, Billy Hart, Joanne Brackeen. Obecnie współpracuje z Piotr Wojtasik Quartet, Kwartetem Wojciecha Niedzieli, występuje też w kwartecie z Maciejem Grzywaczem, Piotrem Lemańczykiem i kanadyjskim perkusistą Tyler’em Hornby oraz w Sopot – Hamburg Jazz Quintet. Z Janem Ptaszynem Wróblewskim i Henrykiem Miśkiewiczem gra utwory z repertuaru Franka Sinatry z towarzyszeniem orkiestr symfonicznych.

Nagrał około 40 płyt jazzowych w tym trzy autorskie: Blue Destinations (1998), The Sheep is Found (2001), Another One For… (2006). Od 1998 roku Maciej Sikała grał w trio z gitarzystą basowym i kontrabasistą Piotrem Lemańczykiem i Tomaszem Sowińskim na perkusji. Na program tria składają się kompozycje lidera oraz standardy jazzowe. Płyta The Sheep is Found zdobyła nominację do nagrody Fryderyk (2001), a Macieja Sikałę nominowano do tejże nagrody w kategorii Jazzowy Muzyk Roku. Pod koniec lipca 2002 r. miał miał miejsce debiut Kwartetu Sikały – do składu trio z 1998 roku dołączył Cezary Paciorek grający na fortepianie.

Wojciech Pulcyn – kontrabasista, absolwent Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie na wydziale jazzowym oraz Policealnego Studium Jazzu w Warszawie w klasie prof. Zbigniewa Wegehaupta. W 1995 z zespołem Joint Venture (M. Tokaj, Ł. Żyta, M. Gawdzis) zdobył I nagrodę, wyróżnienie indywidualne oraz wyróżnienie za kompozycję na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie. Z tym samym zespołem w 1997 roku zdobył I nagrodę na Konkursie Standardów Jazzowych w Siedlcach, oraz wyróżnienie na konkursie Zespołów Jazzowych w Hoeilaart (Belgia).

Rok później z Triem Marcina Maseckiego ponownie zdobył I nagrodę na Konkursie Standardów Jazzowychw Siedlcach, trzecie miejsce na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie, oraz otrzymał wyróżnienie na Konkursie Zespołów Jazzowych Sarteano (Włochy). W 1999 z własnym zespołem New Orkestra zdobył III miejsce na Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie. Skomponował muzykę do spektakli: Transatlantyk Witolda Gombrowicza w wykonaniu Teatru Montownia, oraz Krzywa wieża Nadieżdy Ptushkiny w reżyserii Agnieszki Lipiec- Wróblewskiej (Teatrna Woli). Był współautorem opracowania muzycznego do przedstawienia Magdaleny Warzechy Halo? Kabaret?

Jako muzyk brał udział w spektaklach w reżyserii J. Grzegorzewskiego Nowe Bloomusalem J. Joyce’a, Wesele St. Wyspiańskiego (Teatr Narodowy w Warszawie).

Sebastian Frankiewicz – perkusista, absolwent Wydziału Jazzu Katowickiej Akademii Muzycznej. Laureat konkursów Jazz Nad Odrą we Wrocławiu, Festiwalu Standardów Jazzowych w Siedlcach, Złotego Krokusa w Jeleniej Górze i Bielskiej Zadymki Jazzowej. Od 2002 roku współpracuje z Michałem Urbaniakiem. W latach ubiegłych członek zespołów Janusza Muniaka, Lory Szafran, Zbigniewa Namysłowskiego, Artura Dutkiewicza, Mariusza Lubomskiego, Miki Urbaniak, Zbigniwa Wegehaupta oraz grupy Bisquit promowanej przez wytwórnię Kayax. Koncertuje również z Grzegorzem Karnasem, Agą Zaryan, Grażyną Auguścik, Urszulą Dudziak i Januszem Skowronem.

W styczniu tego roku odbył się koncert inaugurujący powstanie autorskiego zespołu z saksofonistą Radkiem Nowickim i kontrabasistą Andrzejem Święsem, w programie którego znalazły się kompozycje własne członków grupy.

Leszek Możdżer & Krzesimir Dębski

Leszek Możdżer jeden z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych, pianista światowej klasy, odważny eksplorator, oryginalny twórca posiadający własny język muzyczny. Urodził się w 1971 roku w Gdańsku, absolwent gdańskiej Akademii Muzycznej. Jazzem zainteresował się w klasie maturalnej, zdobywał ostrogi w zespole klarnecisty Emila Kowalskiego, a pierwszą próbę z zespołem Miłość odbył w swoje 20-te urodziny.

W roku 1993 otrzymał wyróżnienie indywidualne na festiwalu Jazz Juniors w Krakowie, rok później zajął pierwsze miejsce w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach. Od tamtego czasu zwycięża we wszystkich kolejnych ankietach czytelników Jazz Forum w kategorii fortepianu, dwa razy został uznany Muzykiem Roku (1995-1996), w tej samej kategorii w 1998 roku, otrzymał również nagrodę Fryderyka.

W latach 1991-1997 był członkiem Miłości – najważniejszego jazzowego (i yassowego) zespołu lat 90., z którym nagrał sześć płyt, w tym dwie z Lesterem Bowie. Równolegle (1992-1995) był podporą Kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego (Secretly & Confidentially), Zbigniew Namysłowski Quartet & Zakopane Highlanders Band oraz grupy Eryka Kulma Qunitessence (1993-95).

Od połowy lat 90. prowadzi własne zespoły i nagrywa płyty autorskie (m.in. Talk To Jesus z Sekstetem i Facing The Wind w duecie z amerykańskim kontrabasistą Davidem Friesenem). Pod własnym nazwiskiem zadebiutował jeszcze w roku 1994 solowym nagraniem Chopin – Impresje, włączając się tym samym w chopinowski nurt polskiego jazzu. Pięć lat później we Francji ukazał się jego album Impressions On Chopin. Kolejny solowy krążek to zapis koncertów filharmonicznych (m. in. właśnie interpretacje Chopina), jakie miały miejsce w Kijowie i Lwowie, wydany nakładem krakowskiej oficyny Gowi pt. Solo In Ukraine 2000-2001. Jeszcze w tym samym roku ukazał się album Pub700, zawierający muzykę z trans-opery Sen Nocy Letniej.

Krzesimir Dębski – kompozytor, dyrygent, skrzypek jazzowy, aranżer i producent muzyczny. Studiował kompozycję w Poznańskiej Akademii Muzycznej u Andrzeja Koszewskiego oraz dyrygenturę u Witolda Krzemieńskiego. Lider jazzowego zespołu String Connection oraz od 1980 roku koncertujący jako solista w niemal całej Europie, a także w USA i Kanadzie (blisko tysiąc koncertów, również radiowych i telewizyjnych). Jest laureatem I nagrody Światowego Konkursu Jazzowego w Hoeillart w Belgii (1983) oraz Nagrody im. St. Wyspiańskiego (1985). W latach osiemdziesiątych, w ankietach magazynu Jazz Forum wielokrotnie zdobywał tytuł Najlepszego Skrzypka, Najlepszego Kompozytora oraz Najlepszego Aranżera Roku w Polsce i w Europie.

W roku 1985 znalazł się na liście dziesięciu najlepszych skrzypków jazzowych amerykańskiego pisma Down Beat. Zdobył również wiele nagród w konkursach radiowych i płytowych. Grał z czołowymi muzykami jazzowymi w Polsce i na świecie . Uczestniczył w festiwalach w Reno (USA), Getxo (Hiszpania ) Paryżu, Helsinkach, Montrealu, Konsbergu, Hamburgu, Baden-Baden, Budapeszcie, Leverkusen, Sibiu, Debreczynie, Bratysławie, Berlinie, Norymberdze, Hadze, Pradze, Kopenhadze i Le Mans.

Muzyka do filmu Cudowne dziecko została nominowana do Kanadyjskiej Nagrody Filmowej Genie Award’88. W roku 2000 Dębski otrzymał nagrodę Fryderyk w kategorii Kompozytor Roku oraz nagrodę Międzynarodowej Akademii Filmowej Philip Award za muzykę do filmu Ogniem i Mieczem. W 2001 na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pyrgos (Grecja) otrzymał nagrodę za muzykę do filmu W Pustyni i w Puszczy. Muzyka do filmu Stara Baśń została wyróżniona nagrodą czytelników czasopisma FILM Złota Kaczka 2003. W 2007 w USA serial TVP Andrzeja Maleszki – Magiczne drzewo z muzyką Krzesimira Dębskiego, otrzymał nagrodę Emmy 2007 w kategorii filmów i programów dla dzieci.

W 2005 roku Krzesimir Dębski otrzymał zamówienie od hollywoodzkiej wytwórni LimeLight Films na skomponowanie nowej muzyki do 16 niemych filmów Charlie Chaplina z lat 1914-1917. Ostatnio podjął również działalność dyrygencką. Prowadził koncerty z udziałem takich międzynarodowych gwiazd jak: Jose Carreras, Jose Cura, Ewa Małas-Godlewska, Adam Makowicz, Canadian Brass, Vadim Riepin, J. L. Ponty, Mark O’Connor, Regina Carter, John Blake i Nigel Kennedy. Dyrygował niemal wszystkimi orkiestrami polskimi na czele z Sinfonią Varsovią , Filharmonia Narodową i NOSPR a także Irish BBC Orchestra, Moscow Symphony, Guadalahara Symphony Orchestra (Meksyk), Orchestra Teatro Municipal Rio de Janeiro, Cyprus National Orchestra, Leopolis Chamber Orchestra oraz Wind Orchestra Los Angeles, a także Sud-Wesfunk Orchester i Novi Sad Radio Orkiestra.

Piotr Dziubek – grę na akordeonie rozpoczął w wieku siedmiu lat. Odebrał pełne wykształcenie muzyczne (wrocławska Akademia Muzyczna – klasa akordeonu). Od 1997r. jest nauczycielem akademickim. Zdobył szereg nagród na krajowych i międzynarodowych konkursach akordeonowych (Niemcy, Włochy, Rosja). Jako muzyk brał udział w wielu ważnych festiwalach muzycznych w Polsce (Festiwal Polskiej Muzyki Współczesnej, Przegląd Piosenki Aktorskiej, Przystanek Woodstock, Jazz nad Odrą). Gra solo, jak również z towarzyszeniem zespołów kameralnych i orkiestr. Współpracował z Big-Bandem Aleksandra Mazura, Justyną Steczkowską, Swawolnym Dyziem, Pawłem Kukiem.

Kierownik muzyczny licznych przestawień, m.in. Opery za trzy grosze i Idioty (Teatr Muzyczny CAPITOL), Akropolis. Rekonstrukcja (Wrocławski Teatr Współczesny), Lalka (Teatr Muzyczny w Gdyni). Od wielu lat związany z Przeglądem Piosenki Aktorskiej jako autor aranżacji i kompozytor oraz muzyk. Współtworzył m.in. Mandarynki i pomarańcze, Galerię, koncert piosenek Marka Grechuty Steruj krwią swoją do oceanu spokoju, Wiatry z mózgu, Grę szklanych paciorków, Gorączka, Smierdź w górach.

W 2001 roku wraz z gronem przyjaciół wyprodukował swoją pierwszą płytę (Tchnę), której muzyczną treść charakteryzują przede wszystkim inspiracje muzyką jazzową. P. Dziubek pracuje także jako wykładowca Wrocławskiej Szkoły Jazzowej Zbigniewa Czwojdy.

Randy Crawford & Joe Sample Trio

Randy Crawford (wł. Veronika Crawford) to amerykańska wokalistka jazzowa i R&B, urodzona w 1952 roku w Macon. Początkowo występowała w klubach. W Nowym Jorku z jazzmanami takimi jak George Benson czy Cannonball Adderle. Adderley zaprosił ją, aby zaśpiewała na jego albumie Big Man(1975). Podczas współpracy z wytwórnią Fantasy, Crawford nagrała piosenkę Don’t Get Caught in Love’s Triangle, wyprodukowaną przez Johnny’ego Bristol. Z weteranami muzyki R&B – zespołem The Crusaders – nagrała przebój Street Life (1979), który utrzymywał się przez dwadzieścia tygodni na szczycie jazzowej listy przebojów w USA i od tamtej pory stał się klasykiem muzyki disco. Piosenka ta została również zaprezentowana na ścieżce dźwiękowej do filmu Maszyna Sharky’ego i ukazała się w reklamach na początku 2000 roku.

Po sukcesie Street Life nagrywała i pojechała w trasę razem z The Crusaders. W 1980 roku Crawford otrzymała tytuł Najwybitniejszego Wykonawcy podczas Tokijskiego Festiwalu Muzyki. Jej największe osiągnięcia to nagranie takich przebojów, jak: One Day I’ll Fly Away (1980), You Might Need Somebody (1981), Rainy Night in Georgia (1981), Street Life (1979) oraz własna wersja utworu Boba Dylana Knockin’ On Heaven’s Door (1989).

Jej album Secret Combination utrzymywał się na brytyjskiej liście przez 60 tygodni. W swojej 30-letniej karierze współpracowała z takimi sławami jak: George Benson, Quincy Jones, Al Jarreau, Ray Charles czy Joe Sample, z którym wydała dwie znakomite płyty Feeling good (2006) oraz No Regrets(2008).

Joe Sample, pianista i kompozytor, urodził się w Huston, w Teksasie w 1939 roku. Na początku lat 60. dołączył do zespołu The Jazz Crusaders, dla którego pisał muzykę w stylu soul jazz. W latach 70. zespół zmienił kierunek artystyczny, skrócił nazwę na The Crusaders i zajął się muzyką soul oraz funk, a sam Joe Sample zaczął grać hard-bop. Zainteresowało go także bardziej elektryczne brzmienie instrumentu. Był jednym z pierwszych muzyków grających na klawiszowych instrumentach elektrycznych.

Od ponad czterech dekad pianista i kompozytor reprezentuje wszystko, co najlepsze w historii muzyki jazzowej. To także jeden z najbardziej wszechstronnych i popularnych pianistów jazzowych ostatniego półwiecza. W swojej twórczości sięga do klasyki muzyki jazzowej – do takich kompozytorów jak: Scott Joplin, Jelly Roll Morton, the Gershwins, Al Jolson, Duke Ellington, Fats Waller. Modyfikuje także swoje standardy nagrane na płytach z The Crusaders Midnight Triangle (1976) i Spellbound. (1989).

Grając z The Crusaders, Joe Sample rozwijał własną karierę solową. Nagrał kilka, do dziś świetnie sprzedających się płyt: Rainbow Seeker, Carmel, Voices in the Rain, Spellbound, Ashes to Ashes, Invitation, Did You Feel That? oraz Old Places. Nagrywał z tak wybitnymi artystami jak: Marvin Gaye, Tina Turner, BB King, Eric Clapton, Joe Cocker, Randy Crawford (z którą w 1979 roku nagrał wielki przebój The Crusaders – Street Life), Anitą Baker, czy Andrae Crouch.

W roku 2007 nagrał z Randy Crawford płytę Feeling Good, która została przyjęta z wielkim uznaniem. Muzyk i wokalistka ponownie spotkali się w roku 2009 i nagrali album No Regrets, który odniósł wielki sukces i został nominowany do nagrody Grammy.

Vibraslap & Janusz Szrom

Autorski projekt trzech muzyków znanych ze współpracy z najwybitniejszymi artystami polskiej i światowej sceny muzyczne. Muzyka zespołu złożona jest przede wszystkim z kompozycji własnych oscylujących wokół szeroko pojętego etno-jazzu. Łączy w sobie elementy muzyki afro-kubańskiej, latynoamerykańskiej i blue-grass z jazzem. Obok utworów instrumentalnych, w których wokal traktowany jest jak jeden z instrumentów, w materiale muzycznym odnajdziemy również ballady okraszone pięknymi tekstami Justyny Holm.

Vibraslap tworzą:

* Janusz Szrom – wokal
* Miłosz Rutkowski – wibrafon
* Tomasz Grabowy – bas
* Z zespołem gościnnie współpracują:
* Jerzy Główczewski – saksofony
* Łukasz Sobola – perkusja

Miłosz Rutkowski – wibrafonista, kompozytor, absolwent Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Muzyczną karierę rozpoczął w 1992 roku debiutując z założonym przez siebie zespołem Salted Peanuts. Jest laureatem konkursów Jazz Juniors Kraków, Poznań Jazz Forum, Pomorska Jesień Jazzowa – Klucz do Kariery (Grand Prix – nagroda zespołowa, solistyczna, kompozytorska). Współpracował z takimi artystami jak: Peter Herbolzheimer, Piotr Wojtasik, Maciej Sikała, Jose Torres, Olga Bończyk, L.U.C., Petr Zelenka, Artur Lesicki, Cezary Konrad, Zbigniew Lewandowski itd.

Tomasz Grabowy – od wielu lat zajmuje czołowe miejsca w ankietach fachowych czasopism muzycznych. Zdobył m. in. nagrodę w kategorii Najlepsza sekcja rytmiczna oraz Płyta roku 2002 – Go to Chechua Mountain – Funky Groove w ankiecie magazynu Gitara i Bas, a także tytuł najlepszego zespołu jazzu elektrycznego dla formacji Funky Groove w ankiecie czasopisma Jazz Forum (2003). Współtworzy zespoły Funky Groove, Walk away, trio Artura Lesickiego oraz kwartet Zbyszka Jakubka. Brał udział we wszystkich polskich festiwalach jazzowych, m. in.: Jazz nad Odrą, Jazz Jamboree, Summer Jazz Days. Ma na swoim koncie współpracę z takimi artystami jak: Mino Cinelu, Frank Gambale, Erick Marienthal, Randy Brecker, Bill Evans, Dean Brown, Bob Malach, Michał Urbaniak, Urszula Dudziak, Krystyna Prońko, Dave Samuels (ex Spyro Gyra), Henry McCoullough (ex Joe Cocker).

Janusz Szrom – Jazzowy Wokalista Roku 2009, kompozytor, aranżer, pedagog. Współpracuje i nagrywa płyty z najwybitniejszymi artystami polskiej sceny muzycznej, m.in. Ewą Bem, Włodzimierzem Nahornym, Andrzejem Jagodzińskim, Henrykiem Miśkiewiczem, Bogdanem Hołownią, Wojciechem Młynarskim. W jego dorobku artystycznym znajduje się blisko 30 albumów muzycznych. Wiele z nich osiągnęło status Złotej Płyty. Najważniejsze z nich to osobiste projekty wokalisty – Straszni Panowie Trzej oraz Pogadaj ze mną (Złote Płyty roku 2009).

Zbigniew Lewandowski & Robert Majewski Free Bop Project

Dwaj niezwykli artyści od lat wyraźnie zaznaczający swoją obecność na polskiej i europejskiej scenie jazzowej. Robert Majewski, kontrowersyjny i bezkompromisowy artysta, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej awangardy jazzowej i Zbigniew Lewandowski, mocno osadzony w tradycji, uniwersalny drummer który zanim zaczął realizować własne projekty zdobywał doświadczenie, napędzając sekcje rytmiczne najważniejszych polskich grup jazzowych lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych takich jak: Sami Swoi, Crash, Spisek Sześciu, Big – Band Wrocław, String Connection.

Na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, wielokrotnie realizowali wspólne projekty. W projekcie przygotowanym na tegoroczny Festiwal Jazz nad Odrą, przy wsparciu wybitnych przedstawicieli młodszego pokolenia muzyków jazzowych, wspaniale łączą bopową precyzję i wyrafinowanie z free jazzową swobodą i energią.

Skład zespołu:

* Robert Majewski – trumpet / flugelhorn
* Tomasz Pruchnicki – tenor & soprano sax
* Maciej Garbowski – bass
* Zbigniew Lewandowski – drums


Zohar Fresco Trio feat. Daniel Zamir – sax & Nitay Hershkovitz – gość specjalny Leszek Możdżer

Zohar Fresco urodził się w 1969 roku w Izraelu, w żydowskiej rodzinie o tureckich korzeniach. Jako dziecko zaczął grać na instrumentach perkusyjnych, czerpiąc wpływy z tradycji, zwłaszcza od starszych muzyków, którzy przyjechali do Izraela z krajów Bliskiego Wschodu i Azji. Ma swój własny, oryginalny styl gry na bębnach ręcznych, ramowych, zwłaszcza na tak zwanym Tof Miriam (bębnie Miriam). Jest jednym z założycieli Bustan Abraham, legendarnej grupy izraelskich muzyków zarówno arabskiego jak i żydowskiego pochodzenia, która z powodzeniem łączy elementy orientalne i zachodnie. Jest również członkiem Ziryab Trio, grupy słynnego Taiseera Eliasa eksplorującej arabską i turecką muzykę XIX i XX wieku.

W ciągu ostatnich 10 lat był podporą wielu zespołów koncertowo-nagraniowych. Jest członkiem cieszącego się w Polsce ogromną popularnością trio Możdżer Danielsson Fresco, z którym nagrał dwa albumy The Time i Between Us and The Light. Obydwa albumy okryły się platyną. Pełni funkcję dyrektora artystycznego festiwalu perkusyjnego Peimot Festival w Jerozolimie. Jego warsztaty i koncerty solowe, podczas których wykonuje własne kompozycje na bębny obręczowe i wokal, są określane jako przeżycia trudne do opisania słowami. Dzięki swoim wybitnym osiągnięciom artystycznym, Zohar Fresco jest twórcą niezwykle cenionym na międzynarodowej scenie muzycznej.

Program 47. Festiwalu Jazz nad Odrą

2 marca 2011 r.

CS Impart, godz. 13:00
Otwarty konkurs na indywidualność jazzową Wierba & Schmidt Quintet – gość specjalny Piotr Baron

3 marca 2011 r.

CS Impart, godz. 19:00
Randy Crawford & Joe Sample Trio

CS Impart, godz. 21:30
Kuba Stankiewicz & Maciej Sikała
Zbigniew Lewandowski Free Bop Project – gość specjalny Robert Majewski
Funky Grove

4 marca 2011 r.

CS Impart, godz. 18:00
European Jazz Ensamble
Joe Lovano – Us Five

CS Impart, godz. 22:30
Adam Pierończyk/ Komeda gość specjalny Greg Osby
Vibraslap & Janusz Szrom

5 marca 2011 r.

CS Impart, godz. 18:00
Christian Scott
Leszek Możdżer & Krzesimir Dębski feat. Zohar Fresco

CS Impart, godz. 22:30
David Murray Cuban Ensamble plays Nat King Cole ‘En Espanol’
The Bennie Maupin Ensamble

6 marca 2011 r.

Centrum Kultury i Edukacji Żydowskiej w Synagodze pod Białym Bocianem, godz. 16:00
Zohar Fresco Trio feat. Daniel Zamir – sax. & Nitay Hershkovitz – piano, gość specjalny Leszek Możdżer

CS Impart, godz. 18:00
Gala polskiego jazzu – Big Festival Band

Imprezy towarzyszące:

Trzy minuty dla jazzu – Lechosław Carnelli
wernisaż: 3 marca 2011 r., godz. 17:00 Galeria ImpART

Pokonkursowa projektów plakatu 47. festiwalu Jazz nad Odrą foyer CS Imaprt

Malarskie impresje jazzowe - Robert Żytyński Galeria Na Dole CS Impart

Festiwal Jazz nad Odrą
Od 2 do 6 marca 2011 r.
Centrum Sztuki Impart
ul. Mazowiecka 17
Wrocław

źródło: o.pl

Wróć

Organizatorzy

Mecenat

 

 

 



Sponsorzy

  

Patroni medialni

 

Partnerzy

     

 

X

Newsletter

E-mail:

Niniejszym wyrażam zgodę na przetwarzanie i wykorzystywanie moich danych osobowych zgodnie z regulaminem i w celu dostarczenia mi informacji o ofercie i informacji handlowej Biura Festiwalowego Impart 2016 we Wrocławiu, z siedzibą przy ul. Komuny Paryskiej 39-41, wpisanego do Rejestru Instytucji Kultury pod nr 37/2012 oraz umieszczenie ich w bazie danych Biura Festiwalowego Impart 2016, zgodnie z Ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz.U. Nr 133, poz. 883). Zostałem/am poinformowany/a, iż przysługuje mi również prawo do wglądu, poprawy i kontroli swoich danych osobowych. Zgoda obejmuje przetwarzanie moich danych w przyszłości.